Date: 09/09/10
Heure locale : 0:27
Météo:
Accueil|Maison de Tahiti|Tour-opérateurs|Espace Presse|Espace AGV|Contact
Le réseau Tahiti tourisme :
De eilanden
Vous êtes ici : De Polynesische eilanden > De eilanden
| Raymond Sahuquet | R. Sahuquet | T. Mc Kenna |
De Polynesische eilanden zijn ontstaan uit een reeks enorme onderzeese vulkaanuitbarstingen. Ze zijn onderverdeeld in vijf archipels die allemaal op dezelfde manier georiënteerd zijn, met name van zuidoost naar noordoost.
Toch zijn ze allemaal anders, wat resulteert in een enorme verscheidenheid aan landschappen waarvoor de 5 archipels wereldwijd bekend zijn.
De 118 eilanden van Frans Polynesië, waarvan er 67 bewoond zijn, liggen verspreid over een oppervlak van 5,5 miljoen km² in de Stille Oceaan en hebben een gezamenlijke landoppervlakte van 3 521 km² (Tahiti is het grootste eiland en neemt op zichzelf al 1/3 van deze oppervlakte voor haar rekening).
De lagunes op hun beurt strekken zich uit over 12 800 km² en tellen 2 000 km riffen. Ze vormen de kleurrijke en fascinerende habitat van honderden soorten vissen, schelpdieren, schaaldieren, zee-egels, zeesterren, zeekomkommers, algen, ...
Aan de oorsprong van de eilanden ligt een vast warm punt onder de aardkorst. Met tussenpozen van miljoenen jaren wordt dit punt weer actief en vormt een nieuwe vulkaan, die door het wateroppervlak van de oceaan breekt en die zodra ze is uitgedoofd een hoog eiland vormt. De oudste voorop, verwijderen de eilanden zich één voor één van de bodem van de Stille Oceaan die à rato van 10 cm per jaar naar het noordwesten afdrijft. De gapende diepte onder hen bereikt diepten tot 4000 meter.
Ze hebben een duidelijk bergachtig reliëf en zijn al dan niet omgeven door lagunes.
Daar waar het bevoorrechte milieu van de lagune zorgt voor een unieke zeefauna en -flora, beschermt het barrièrerif het eiland tegen aanvallen van de oceaan.
Dit zijn de Markiezeneilanden, Makatea en Rurutu. Bij deze eilanden slaan de golven van de oceaan stuk tegen de kust en vormen zo steile kliffen. Diepe baaien kunnen er haventjes herbergen waar een sterke stroming heerst.
In de loop van vele duizenden jaren gaan de heel zware vulkanische eilanden langzaam zinken onder hun eigen gewicht en zijn ze onderhevig aan de erosie van wind en regen, terwijl het koraalrif rond het eiland gestaag groeit. Zo wordt de lagune groter naarmate het eiland verder zinkt. Wanneer er geen enkel spoor meer is van de verdronken vulkaan, blijt het eiland voortbestaan als een atol, een ring van koraal rond de lagune, waarin enkele zandeilandjes - de zogenaamde "motu" - opduiken. De atollen, het laatste stadium in deze evolutie, kunnen tot 10 miljoen jaar oud zijn, en mogen daardoor terecht als de oudste eilanden worden beschouwd.
Polynesië telt heel wat atollen (ongeveer 80). Hoewel hun omtrekken sterk verschillen en sommige wel over vaargeulen beschikken en andere niet, hebben ze toch dezelfde algemene kenmerken.
Ze zijn min of meer cirkelvormig en hebben een vrij abrupte, door de golven van de oceaan afgesleten buitenrand waarop zich de koraalstructuur ontwikkelt waaraan het eiland zijn oorsprong dankt. In de lagune vinden we schitterende stranden met aangeplante kokospalmen.
Het eiland was voor de Maohi's als een wezen van de zee, als tijdelijke vaste grond onder hun voeten, als een schip waarvoor mannen en priesters verantwoordelijk waren, als iets wat geen bestaansgrond had buiten de gemeenschap die er woonde.
| • Kaart van de Genootschapseilanden • Tahiti • Moorea • Tetiaroa • Huahine |
• Raiatea • Tahaa • Bora Bora • Maupiti |
| • Kaart van de Australes-eilanden • Raivavae • Rapa |
• Rurutu • Rimatara • Tubuai |
| • Kaart van de Tuamotu-eilanden • Rangiroa • Mataiva • Manihi • Tikehau • Fakarava • Ahe • Takaroa en Takapoto |
• Arutua • Kaukura • Toau • Anaa • Hao • Apataki • Makemo |
| • Kaart van de Gambier-eilanden |
• Mangareva |
| • Kaart van de Markiezeneilanden • Hiva Oa • Nuku Hiva • Tahuata |
• Ua Pou • Ua Huka • Fatu Hiva |